امروزه، ترور و خشونت هدفمند، ازجمله چالش‌های پیچیده امنیتی و گفتمانی است که پیامدهای آن علاوه بر ساحت امنیت فیزیکی، لایه‌های هویتی، معنایی و آینده‌نگر جوامع همچون «امید» را تحت تأثیر قرار می‌دهد. تبیین نسبت امید و ترور ازنظر گفتمان‌های تمدن‌ساز، فهم عمیق‌تر چگونگی تبدیل تهدیدها به فرصت‌های معنایی و راهبردی را فراهم می‌کند؛ ازاین‌رو، در این مقاله با رویکرد تحلیل گفتمان در سه لایه (توصیفی، تفسیری و مکانیسمی) و چارچوب نظری ترکیبی (امنیت‌سازی بوزان، اصل امید بلوخ، تمدن‌سازی اسلامی) گفتمان رهبر شهید انقلاب، واکاوی شد. ایشان، جهان معاصر را در قالب یک «میدان تهدید چندبعدی» از سطح نظامی تا هویتی بازنمایی می‌کند که دوگانه «استقامت-شهادت» به‌مثابه پاسخ معنوی-عملی، مرگ فیزیکی را به سرمایه معنوی هویت‌ساز بدل نموده و امنیت‌جمعی را بازتولید می‌کند. مفهوم «امید به آینده» نیروی محرکه و موتور انگیزشی تاریخ و جامعه، با تکیه‌بر تحلیل واقع‌بینانه از ظرفیت‌های داخلی و ایمان به وعده الهی، عمل می‌کند. در لایه‌نهایی، این مقولات، در قالب کلان‌روایتِ «تمدن‌سازی» معنا می‌یابد تا افق غایت‌شناختی گفتمان را شکل داده و کنش‌های فردی و جمعی را در جهت تحقق نظم جهانیِ عدالت‌محور بازمعنا کند. الگوی سه‌گانه «تهدید-انگیزش-غایت» در این گفتمان، تهدید نه پایان بحران، بلکه نقطه آغاز حرکت تاریخی و محرّکی برای بازتعریف معنایی است؛ فرآیندی که به بسیج اجتماعی، تقویت هویت‌ِملی–اسلامی و جهت‌دهی به کنش تمدنی می‌انجامد. بدین‌سان، گفتمان از سطح دفاعِ صرف و واکنش‌گرایی فراتر رفته و به گفتمانی فعال، معنابخش و آینده‌ساز بدل می‌شود که امنیت، امید و پیشرفت را در چارچوب نظریه تمدن نوین اسلامی به‌صورت هم‌افزا تلفیق می‌کند.